#4 Berghut it is

Hai lieverds,

Ik kan het niet laten. Helemaal vermoeid en uitgeput als ik was, waagde ik een poging stilletjes en anoniem onder de heerlijke Berghut-dekens te verdwijnen. Duister hier, stilletjes ook, dus wie doet me wat…. Neem me voor (gedwongen door lichaam dat letterlijk misselijk is van moeheid (emoties?)) op tijd te gaan slapen. Dan heb ik morgen vast energie voor 10 en tik ik nog een blog voordat iedereen ontwaakt..

Mijn hart krijgt vleugels
En ik ging net toch overstag. Toen ik werd gebeld maakte mijn hart een sprongetje en werd de energie voor 10 me zomaar aangereikt. Gevolgd door een te leuk berichtje van Jaap die met smart zat te wachten op blogpost 4 🙂
En wat te denken van de andere reacties, vanaf vanochtend toen ik door een oogje tuurde… Te lief. Te leuk en ik zat letterlijk met mijn mond open en de hand voor mijn mond van verbazing. Zie je het voor je? Ik, in de ‘Berghut-kamer’, nog onder de dekens, iPhone op scherp en als ik een staartje had gehad had die enorm gekwispeld!

Marion, Maaike en Miranda
Om over Margreet, Marleen en andere M&M’s maar te zwijgen..

Zulke lieve reacties.. Ik zal er -zonder teveel ‘zelfbevlekking’ zoals Giel Beelen dat altijd roept- een paar met jullie delen. Gewoon, omdat het kan 😉 En zodat ik er af en toe op terug kan kijken als ik in een writers block zit

  • Ik heb je blogs gelezen en vind dat je mooi schrijft! Knap dat je voor Oostenrijk hebt gekozen; letterlijk even afstand.. Ik wens je nog een inspirerende tijd in Oostenrijk.
  • Hoe gaat het? Ik heb vanavond al 10 keer op je site gekeken. Eindelijk: verslag van de 3e dag.
    Ik wens je nog een aantal goede dagen. Je zit hoog in de bergen, dus dicht bij de engelen. Je krijgt zeker extra kracht van boven!
  • Zo als je schrijft is het net als of ik naast je zit met een kopje thee. Zo mooi in de vertel-vorm.
    Ik blijf uitkijken naar de volgende blog.
  • Ik lees mooie verhalen op je website. Onvoorstelbaar hoe makkelijk jij schrijft! Heel goed! 
  • Wat cool zeg!! En wat knap!! Ik doe je het niet na hihi!!
  • Geweldig! 
  • Weer zo’n mooi blog!
  • Weer tovert @wendyterbekke een lach (hele grote lach) & een traan op mijn gezicht. Deze dame kan schrijven! 

Oké, genoeg van dat alles. De rest lees je op m’n site zelf (de ballonnetjes bij de berichten). Te leuk!

Achter-flapje-erzouit
Die verdomde achterflap ;), die ramde ik er zo uit, schreef ik in eerdere blogs. Bleek dat even een tegenvaller en aanleiding voor een kritisch gesprek met schrijver Bas op deze te vroege dinsdagochtend. Over kritiek. Tegen kritiek kunnen, er dankbaar voor zijn (ja!! weer een cadeautje, ahum) enzovoort. Laat ik nou net vandeweek een cartoon van Maaike Hartjes te hebben gepind. Precies ja, over omgaan met kritiek. Slik. Leermoment. En dat op deze vroege ochtend. (HEB IK NOG NIET GENOEG TE LEREN DEZE WEEK?! ;))

Maar dank je wel, Bas. Je hebt gelijk, althans ik ben het met je eens. Van ja-knikkers is nog niemand beter geworden denk ik. Blij ben ik ook als mensen om me heen zeggen dat ik er niet omheen draai. (als ik me op m’n gemak voel bij hen in ieder geval) Soms wel hard, altijd recht door zee.. Authentiek, zou Katrien zeggen. Je gaat juist met mensen om die het niet met je eens zijn, zodat je sterker wordt. Kan leren. Zegt Bas.

Dierbare mensen kunnen je niet kwetsen
En Bas nam nog een stelling in: dierbare mensen kunnen je niet kwetsen omdat ze het goed bedoelen en niet dierbaren boeien niet genoeg dat ze je kunnen raken. Mensen die je kwetsen om te kwetsen zijn je aandacht niet waard. Je begrijpt het, Bas is duidelijk in zijn communicatie. Ook recht door zee, maar het is mij iets te confronterend. Niet dat ik voor de makkelijke weg wil kiezen, maar… conflictvermijdend ben ik enigszins. Weegschaal hè..

Het ging allemaal om de achterflap. Ik had de veelbesproken achterflap geupload in Dropbox, zo we dat hier tijdens de Schrijfweek doen. En had ‘kritiek’ ontvangen. Van twee heel lieve dames, dus voor hen alleen maar lof. Maar toch. Het ging over mij. Over mijn teksten. Was ik dan niet goed (genoeg)? Was mijn verhaal soms niet heftig genoeg?

Niets van wat je zocht, alles van wat vanzelf ging
Maar dat was het niet. Ik kwam er tijdens een 2,5 uur durende bergwandeling (laat ‘wandeling’ maar achterwege, want zonder bergstokken en bijpassende conditie was het eigenlijk niet voor mijn trainingsschema weggelegd; man, man, wat een klim, maar man, man wat WAS het mooi!).. Enfin.. tijdens die wandeling vertelde een medeschrijfster me dat ze zo ontroerd was door mijn blog. Met een smile van oor tot oor had zitten lezen. Echt hardop had zitten lachen. Het raakte, ontroerde en ‘kwam binnen’. Daar moest ik wat mee gaan doen, het was echt heel bijzonder.
Mijn staartje kwispelde weer opgewonden heen en weer, totdat….

You can go your own wayyyy, go your own wahahay!
Totdat…die verdomde achterflap weer te sprake kwam, haha. En mijn omgang (leermoment) met kritiek weer om de hoek kwam kijken. Koekoek! Hier zijn we weer! We komen even kijken of je wat van de wijze les van vanochtend hebt geleerd.
Want Mirtel gaf aan de achterflap niets te vinden. Ze verontschuldigde zich netjes en beleefd. Maar was recht door zee en daar hou ik van. Tenminste, wel op deze manier.

Wat bleek? Het was geen Wendy in de achterflap. Geen bezieling, geen authenticiteit, geen gevoel. Zoals je blog, dat is Wendy! Dat raakt, ontroert en komt binnen! Daar wil je meer van lezen. Als je daar toch eens een boek mee vol kon schrijven.
En ik dacht alleen maar: als ik daar toch eens een boek mee vol MAG schrijven. Iets wat zo vanzelf gaat, laten gebeuren. Zullen ze dat leuk vinden? Fijn vinden? Zal dat raken?
Blijkbaar. Oordeel zelf.

Feelgood rouwboek

Het is zondag. We vieren mijn moeders 65e verjaardag met een high tea. We lachen tot snottebellen aan toe.
’s avonds is alles voorbij. Mama is niet meer. Gescheurde aorta. In mijn bijzijn. Man, wat voel je je machteloos, schuldig, leeg en alleen tegelijk. 

Mijn relativeringsstrategie werkt niet meer. Alle zekerheden vallen weg. Voor de tweede keer. Want op mijn 17e verloor ik ook mijn zus. 

Keihard studeren en werken, de clown van de familie uithangen, diplomamap werd dikker en dikker, en ik minder en minder mezelf.

Niet janken, niet nu.
Ik ben stoer en schattig.
-Ellen ten Damme-

Ik overleefde. 

Dit boek gaat over wat tegenslagen je brengen, hoe je je radar op “ik vertik het somber te zijn” zet en hoe uitputtend “leef alsof er nooit meer een morgen zou zijn” kan zijn.

Maar ook over hoe en waaruit ik kracht putte om door te zetten. Ik hield mezelf voor dat het leven nog steeds een feest is, maar je wel zelf de slingers moet ophangen. Voelde herkenning bij andere doorzetters en ontwikkelde een topsportersmentaliteit. Artiesten als Ilse DeLange, Dinand van KANE en Isa Hoes inspireerden me met hun levenswijze: besluiten het leven te leuk te vinden om op te geven na het plotselinge overlijden van iemand. En sterker te zijn dan oordelen van je omgeving die er anders mee om besluit te gaan.

De schrijfster
Wendy ter Bekke (31) is communicatieadviseur. Authentieke communicatie is waar ze zich het liefst mee bezig houdt. Zonder oordelen, puur en passend bij de mens achter het verhaal. Door haar levenstwist inspireert ze anderen te doen wat goed voelt. Wish it, dream it, do it. Het werkt. Echt!

Slaap lekker mensen! 
Of, zoals mijn moeder me een mooi bordje gaf met de tekst:
Geniet van elk moment tussen ontwaken en slapen.
Gepubliceerd op 5 juni 2012

Geschreven door: Wendy

We schrijven over wat ons raakt, prikkelt en inspireert. Identiteitsmarketing is wat ons samenbrengt. We houden ervan mensen en merken in hun eigen kracht te zetten. En dat zichtbaar te maken.

  1. Esther schreef:

    Hoi Wendy, wat een mooie nieuwe achterflap heb je geschreven! Echt jij! Complimenten!

  2. jolein schreef:

    nou wendy,…… ik hield het niet droog…. traantjes rollen over mijn wangen. wat ben je ook een geweldig mens!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! trots op je

  3. Jaap schreef:

    Goed zo Wendy. Schrijf vanuit je hart.

  4. Elly schreef:

    Hi Wen, en dit is dan de achterflap ……. ben heel benieuwd naar de binnenkant.
    Die slingers, de lach op het gezicht en ‘oh, gaat goed hoor’ worden echt niet door iedereen geloofd. Je bent een topper! xxx

  5. Fleur schreef:

    Het leest zo gemakkelijk! Daarnaast leer ik er ook nog wat van! Xx

  6. Marion schreef:

    Bij gebrek aan blogbericht #5, nog maar een keer #4 en dan vooral de achterflap. Pfff, hij komt de tweede keer nog meer binnen. En de eerste keer voelde ik hem al goed…
    Wat ben ik ontzettend benieuwd naar de binnenkant. Ik kan niet wachten. Je schrijft ook gewoon zo fijn.

  7. nicole schreef:

    Lees het met een lach en een traan…heel, heel mooi!!

Reageren? Vinden we leuk!

We vinden het leuk een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceren we jouw e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *