Dag 3 is een feit!


Ladies & gentelman,

Day 3 is een feit. En ik zit met een stralende glimlach met mijn MacBook op schoot, onder de te fijne dekens van De Berghut te typen. Een dag zoals je nooit had kunnen voorzien dat die zou verlopen. C’est la vie, toch?

Gisternacht was onrustig en enigszins verward. He, is het 5 uur? Een leuke mail van een leuke man, dus toch stiekem even lezen terwijl ik met een oog dicht en een oog open evenaar. WIFI is back again and so am I.

Tuurlijk zet het me aan het denken, voelen en beleven, dus vanaf dat moment komt er evenmin van slapen als bij die uren daarvoor het geval was.

Krakendvers brood, ooohs en aaahs
Terwijl gisteren ‘volgens het boekje’ de achterflap (ja, het is voor mij inmiddels een zwaar ingeburgerd woord en neem jullie het niet kwalijk als jullie een associatie hebben met een soort van wormvormig aanhangsel; wat we bedoelen is de achterkant van het boek)..
Enfin, afmoest, maar ik als een gevalletje apart doorging en … zorgde toch de deadline (half 9 kakelvers ontbijt) ervoor dat ik een kakelverse achterflap kreeg. Ik rammelde hem er zo uit en raad eens… Esther was nog enthousiast ook! Ik herinner me woorden als ‘wohw’, ‘super’ en ‘krachtig’. Of het exact die woorden geweest zijn weet ik niet, maar zo zijn ze me bijgebleven.

Vallen en opstaan, go your own way
Tijdens een wederom heerlijk vers ontbijt (verser dan vers brood, ei en bijzonder verse gesprekken) kwamen verwachtingen aan het woord. Met 2 lieve medeschrijfsters gingen we het gesprek aan over waarom iemand je kan kwetsen. Slik. Ze kwetsen me, punt. En dat is al vervelend en onbegrijpelijk genoeg. Maar nee, het ligt bij mij. Ik laat me kwetsen. Het is aan mij om te zeggen wanneer iets genoeg is en desnoods uit de situatie te stappen (nee, weglopen is niet zwak, maar een keuze voor jezelf). Maar hoezo zou iemand je kwetsen? Je (lees: ik) vindt het vervelend als iemand je verwachtingen oplegt, maar je bent zelf aan zet. Oh? Dacht dat ik het al zo helder had, maar het kan nog beter.

Kwetsen heb je deels zelf in de hand
Hoe kan iemand je kwetsen? Precies, als hij of zij niet doet zoals je verwacht dat hij je behandelen zou. Dus toch weer die oordelen. En ik wil zo graag niet oordelen, ik doe zo mijn best. Precies Wen, daar is het weer: loslaten die hap.

Een smeuîge middag?
Na twee leuke blogs (dank voor al jullie leuke reacties, via Twitter, mail en WhatsApp!) verwachten (oeeeew shit, daar heb je dat woord weer) jullie zeker een verslag van een smeuïge Berghut-middag? Sorry.
Ik ben na de lunch naar bed gegaan, heb onder de dekens gelegen (ze zijn te fijn, dus klachten graag indienen bij Hans & Nel) en heb gedommeld en ‘gedaan’. Even op mijn mobiel, even op mijn laptop, lamp uit, lamp aan, gordijnen open en dicht, muziek aan, muziek uit, VT Wonen ter inspiratie en toen weer Pinterest.

Niet geschreven, niet aan evt. verwachtingen voldoen en toch… een heerlijke middag gehad! Ik heb geslapen, in de verbeelding vertrouwd op iemands schoot, en dat hielp.

Maar wat wel?
Lieve mensen, Pinterest kan zo inspireren. Je maakt helder wat je voelt, bedoelt en deelt het met de mensen die hetzelfde willen of voelen. Of op zijn minst ambiëren of nastreven. Oké, voor visueel ingestelde mensen althans. En om 7 uur was ik weer van de partij. Snel, opfrissen, oorbellen in, sjaaltje om, ring om en …*knok knok* buurvrouw, mede’treiner’ en -Oosterling Linda klopt aan. Wendy, ga je mee naar beneden? We gaan uitgeven.

Sessie, gesmolten kaas en kanker
We begonnen ‘en groupe’ met een soort seminar over uitgeven. Zelf uitgeven of niet? Goede vormgever of knieperig zijn? Het (voor zp’ers teleurstellende) niveau van een gemiddelde marketingafdeling van een uitgever. Het uitgeven van je boek een week te vroeg of een week te laat (lees: voor of na lancering; beide hebben onze medeschrijvers meegemaakt; time is the key). Wel of geen Twitter, kan het helpen? Wanneer is je boek een zgn. bestseller? Bestsellers, Kluun’s en de Van Royen’s meegeteld: ca. 1.600 exemplaren verkopen schijnt gemiddeld te zijn in Nederland. Dat moet me toch lukken?  Ik begin huiverig te schrijven in mijn notitieblokje (altijd goed volgens Esther, je onthoudt zo-veel meer details door te schrijven. Als je later terugleest ben je blij dat je het bewaard hebt, opgeschreven hebt, de herinnering blijvend hebt gemaakt en aan het papier hebt toevertrouwd…herkenbaar).
Rond 8 uur wordt de kaasfondue geserveerd en terwijl ik een berichtje van Maaike (niemand minder dan Maaike Hartjes!!!) krijg, mijmer ik.. denk ik terug aan afgelopen donderdagavond. Kaasfondue, wijn en nog fijner dan die twee ingrediënten was mijn gezelschap. Wat kanker ten slotte met De Berghut en deze dag te maken hebben zal ik jullie ook vertellen.

Lama’s 2.0 is er niets bij
Alsof het zo moet zijn, zitten we allemaal op hetzelfde level (ik wou zeggen ‘op dezelfde golflente’, maar om het niet te zweverig te maken vermeld ik dit voor het gemak maar tussen haakjes) vanavond. Niet werken.. wijn, Schnaps en soort van Hints moet het worden. Esther is bloedfanatiek en draagt ons op allen 3 briefjes in te vullen. Daarop de namen van personen. Van mensen die zowel in Nederland als België (ja, voor de Vlamingen onder ons) bekend zijn. Van stripfiguur tot artiest. Dan alles in een bak husselen, er worden teams van 2 samengesteld waarvan het de bedoeling is dat de een hints geeft en de ander raadt. Liefst zoveel mogelijk. Maar…. Esther zou Esther niet zijn zonder strenge spelregels. Je mag geen hints geven met een hoofdletter (dus geen ‘Engeland’ en ‘Woodstock’), mag geen handmatige hints geven in de eerste ronde (dus een pink opzichtig tonen terwijl je Pinkeltje probeert uit te beelden zorgt ervoor dat je af bent) enzovoort.

Enfin, misschien voel je de sfeer aan de andere kant van de laptop: hilarisch was het in ieder geval. Er zijn 3 rondes. De eerste is zoals hierboven omschreven (60 sec. per duo), de tweede (40 sec. per duo) moet je het uitbeelden… precies, Lama-taferelen die proberen Spiderman, Mega Mandy, Tina Turner, Moby en De Grote Boze Wolf uit te beelden, en in de derde ronde (20 sec.) moet in 1 woord duidelijk zijn waar het over gaat.
Hoe dan? Okay, ik help je visualiseren en meegenieten:

Insect! > Maja de Bij
Spin! > Spiderman
60! > Tina Turner
Slim! > Einstein
Kat! > Garfield

Ik heb gewonnen! Samen met Hannah!
(de troostprijs)

Want ja, roep ‘Aap!’ en het was de bedoeling dat ik aan Tarzan dacht. Ik dacht alleen aan Michael Jackson, niet omdat ik hem per definitie op een aap vind lijken, temeer omdat ik wist dat die keuze (Michael) in de grabbelbak zat.
Ik haakte af bij: ‘Kanker!’. Iedereen is stil. Het is de bedoeling dat ik wat zeg. Naast me wordt opgemerkt: ‘Jij mag wel wat zeggen, hoor’, maar ik heb het niet. Tina? Is er nog. Michael? Andere doodsoorzaak. Sla ik dicht omdat het over dood gaat? En dood hetgeen is waar ik deze week mee bezig ben? Of weet ik het gewoon echt niet?

Kwalijk nemen dat daar hier om gelachen wordt, doe ik niemand! Het is zo bizar om te horen hoeveel van deze positief ingestelde mensen een dierbare moeten missen. En dat gebruikt hebben om zichzelf te vinden, een eigen weg te bewandelen, eigen kracht in te zetten, mensen te helpen, te gaan leven naar waar ze (een) blij(er mens) van worden…

Na het bekendmaken van winnaars (groot en klein) drinken we nog een neutje, schenk ik mijn fles rode wijn leeg en laat Moby horen op mijn iPhone. Voor Hannah, die -daar waar ik niet de link kon leggen met kanker- zij niet de link kon leggen met Moby.

Trusten (of goedemorgen) lieve lezers.
En terwijl Moby op de achtergrond klinkt geef ik het antwoord op dit hilarische spelletje dat zorgde voor een onverwachtse wending aan deze maandag: Kluun!

 

Gepubliceerd op 4 juni 2012

Geschreven door: Wendy (ter Bekke)

Wendy is aanjager en hoofdredacteur van Raakkracht. Branding, betekenis, bewustwording zijn de 3 B's waar ze zich voor inzet. Een pionier in de betekeniseconomie die graag verhalen deelt die het waard zijn om gedeeld te worden.

  1. Jaap schreef:

    Het voelt bijna alsof je er zelf bij bent als je het leest. Dus je schrijft goed Wendy. Zou je iets mee moeten doen 😉

  2. Linda Commandeur schreef:

    Slik… een lach en een traan in de kamer naast je… Sla in gedachten een arm om je heen en zoek naar Moby op YouTube.

  3. Sas&co schreef:

    Lieve Wen,
    Je schrijft net als of ik met een kopje thee naast je zit… Ben erg benieuwd naar wat er nog komen gaat. Heel veel succes !
    Veel liefs van mij X

  4. Carine schreef:

    Hi Wen, goed om te lezen dat je geniet in het mooie Oostenrijk. En je hebt nog een paar dagen voor je, maak er wat moois van! Lfs, Carine

  5. Marion schreef:

    Hi lieve Wendy,

    Vind het telkens weer heerlijk om je blogberichten te lezen en aan het einde van de dag wordt ik alweer nieuwsgierig naar wat je die dag hebt mogen meemaken. Hoeveel uurtjes nog tot je volgende bericht? 😉

    Liefs!

  6. Margreet schreef:

    Lieve “Heidi”,
    Ja, zo zie ik het helemaal voor me, als ik me jou daar voorstel in die berghut. Met of zonder achterflap heb je genoeg om over na te denken en besef je dat lief en leed delen het positieve uit een mens kan halen. Iedereen zou eens af en toe in zo’n berghut moeten verblijven. Jouw blogs lees ik met veel plezier, ga zo door en ge zult Spinosa heten ( zei opa Sjeng vroeger altijd ) Liefs, je tantetje

  7. jolein schreef:

    wow………ik verdwijn helemaal in je verhaal…….geweldig> xx

  8. Irene schreef:

    Ja Wendy, ik moest ook even slikken…
    Wat een belevenissen en ervaringen daar in het mooie Oostenrijk!
    Maak het voor jezelf niet te zwaar. Je mag ook wel eens gewoon alleen genieten!
    Liefs

  9. Wendy schreef:

    Harten worden geopend… heel bijzonder! Bedankt voor het delen.
    Lieve groet, Wendy

Reageren? Vinden we leuk!

We vinden het leuk een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceren we jouw e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *