Generatie ‘stok’foto

FullSizeRender-2

Vandaag, op onze derde vakantiedag, besloten we een dagje Nordhorn. Half uurtje rijden vanaf huis en ook al ontbreekt The Big Five er, dat mocht de pret niet drukken. Ook niet dat het miezerde vandaag.

De boom in! 
Wat héb ik me verwonderd.
Ik keek mijn ogen uit.
En niet zozeer van de stokpaardjes en doodskopaapjes (Pepijn: “Nelson, papa!! Het is Nelson!!”
Van Pippi Langkous).

We waren bij de boomhut beland.
Komend weekend gaan we ook overnachten in een boomhut, maar dat terzijde.
De boomhut dus. Een klim- en klauterspeelding voor kinderen.
Ik zat erbij op een bankje, omdat ik hondlief en babylief ook bij me had.
Dus ik keek rustig toe wat er allemaal gebeurde in en om de boomhut.

Pepijn was heerlijk aan het spelen en Sjors en ik gniffelden een beetje naar elkaar over P’s volhardendheid: “Kom nouhou….. Jullie móeten er óók in! Het is echt supertof!
Oké, ik geef toe, we gingen (toen nog) niet.

Lach je rot, doe ‘ns gek
Maar dat bood inspiratie voor dit blogje.
Ik zag vele ouders langs sjokken en mokken.
Zonder blikken of blozen.
Geen glimlach, geen spontane uitspatting, niks niet.
Alsof het een dagelijkse sleur was dat ze zich langs deze boomhut moesten slepen.
Alsof het gezeur was dat hun kinderen een kreet van plezier of enthousiasme uitkraamden.
Totdat…

Als je selfie maar goed is
Zoals we vroeger zeiden ‘Als je haar maar goed zit’ lijkt het tegenwoordig wel ‘Als de selfie maar goed is’
Dit werd me vandaag meer dan ooit duidelijk.
Er gebeurde niks spontaans om me heen totdat…
De vele – vele – vele telefoons tevoorschijn kwamen.
Van de papa’s en de mama’s welteverstaan.
De kids waren vandaag meer dan ooit zen en in het moment.
Op de speeltuin zag ik niks terug van de iPad-generatie waarin we leven.
Niks geen ge’ik wil een spelletje doen‘, maar ouderwets op de wipwap, glijbaan en klimrek.
Heerlijk.

Maar die ouders/verzorgers dus…

Joehoe!
In de beruchte boomhut klonk het enthousiast “Joehoewwww” en ik keek omhoog.
Een spontaan koppie hing uit een (soort van) raam en zwaaide naar beneden.
De moeder in kwestie keek.
En het klikte.
Maar niet op gezelligheid, enthousiasme of spontaniteit tussen haar en haar dochter.
Nee.
Achter het scherm van een smartphone.
Als het er maar goed opstaat.

En stel dat dit moment ervoor zorgde dat ze even ‘back on track’ was en zich bewust werd van dit kinderlijke plezier in het nu…
Maar nee.
Na de shoot was het gebeurd met de pret.
Het gezicht ging weer op standje druk-ongezellig-nors.
En de dag ging door alsof er niets gebeurd was.

Raakkracht_dierentuin

Miss Piggy
Ook bij de kinderboerderij was het zo’n feest.
Wederom hield ik even wacht bij hond en baby (want vooral hond mocht bij de ‘attracties’ niet mee naar binnen).
Ik genoot van Sjors en Pepijn die enthousiast de kleine biggetjes mochten voeren.
Het zag er leuk en spontaan uit.
Ik gniffelde en genoot op afstand mee.
Was geneigd er even een foto’tje van te maken.
Totdat…

Wederom zo’n zelfde soort groepje (pap, mam en 2 kids) aan kwam zetten.
“Zo, ga maar even bij dat biggetje staan voor de foto.”
Stokstijf.
En wederom kwam de smartphone van pap of mam tevoorschijn.
En, ja echt, na de klik liepen ze allemaal verder alsof de biggetjes niet bestaan hadden.
Alléén. Maar. Voor. De. F***ing. Foto.

Raakkracht_dierentuin

Mens, geniet
Waar is het genieten gebleven?
Waar is het leven zonder selfie, zonder gemaakte glimlach, zonder doen-alsof?
We stonden bij de zeehondjes te kijken en concludeerden dat ze bijna allemaal iets aan hun oog mankeerden (letterlijk).
Pepijn stond op een verhoginkje (klein van stuk, beide).
Er kwam een moeder aan met haar dochter en ze maande de dochter maar op diezelfde steen te gaan staan.
Pepijn kwam in de verdrukking.
De moeder drukte nog iets verder, zodat ze er zelf bij op kon (en Pepijn daardoor niet meer).
Ze zette grote ogen en dito glimlach op en maakte een…
Jawel, selfie.
Welkom.
Welkom in de dierentuin. Een stokpaardje is er niets bij.
Welkom in generatie stokfoto.
Pepijn droop onder de indruk af.

Ze hebben de toekomst
Hulde voor de kids.
Hulde voor de kids die vaak veel commentaar krijgen over het niet buiten willen spelen tegenwoordig.
Maar in een dieren- en speeltuin helemaal in het moment zijn.
Lekker koekoeken in een boomhut-raampje.
Lekker ongedigitaliseerd genieten op de wip-wap.
Lekker zijn.

Flik-flak van de dag
Als uitsmijter van dit verhaaltje nog een laatste mooi inzicht van vandaag.
We snelden vanmorgen onder de douche, na onze spontane ingeving naar de dierentuin te gaan.
Pepijn genoot van de matras die we op de grond van onze slaapkamer hadden gelegd en dook als een ware judoka van ons bed op de matras. En nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. En had de gróótste lol. “Waaaauw!!
Toen we zoiets zeiden als “Kom op kerel, anders zijn wij straks gedoucht en jij nog niet.
Antwoordde hij: “Maar ik heb tenminste wel het meeste plezier gehad.”

Gepubliceerd op 3 augustus 2016

Geschreven door: Wendy (ter Bekke)

Wendy is aanjager en hoofdredacteur van Raakkracht. Branding, betekenis, bewustwording zijn de 3 B's waar ze zich voor inzet. Een pionier in de betekeniseconomie die graag verhalen deelt die het waard zijn om gedeeld te worden.

  1. Yvette schreef:

    Mooi geschreven! En super herkenbaar, ik vind dat ook nog wel eens lastig. Ik wil dan voor de blog alles vastleggen maar ben te slecht in twee dingen tegelijk. Misschien maar een keer alle apparatuur thuis laten :-), en daar over bloggen :-). Fijne vakantie!

  2. Wendy ter Bekke, hoofdredacteur raakkracht.nl schreef:

    Thanks nog Yvette, voor je reactie. Ik snap het dilemma helemaal, herkenbaar!
    Ach ja… it’s all about the balance 😉

Reageren? Vinden we leuk!

We vinden het leuk een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceren we jouw e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *