Hier ben ik thuis

Precies een jaar geleden. Had ik mam nog om me heen. Warm. Om te knuffelen en met altijd een warm gevoel van binnen. Precies een jaar geleden werd ze 65 jaar jong. ‘Geniet van de kleine dingen’ is wat ze me altijd zei.

Nu zit ik hier, thuis, met de verwarming hoog, haar sjaal om, warme kleren aan en een warme kruik.. Het contrast is groot. Het lichtje brandt en haar gezicht glinstert op de foto door het kaarslicht.

Het gemis sterkt me. Verwarmt me. En brengt me verder. Niets doen is geen optie. Doorgaan is het credo. Het bracht me verder. Een harde leerschool, dat wel. Maar dat zal niemand verbazen met wat tegenslagen. Ieder huisje z’n..

Lancering
Ik ging naar de Berghut dit voorjaar. Schrijven. Een boek schrijven. Een ‘feelgood rouwboek’ was het idee. Of iets over wat een harde leerschool doet voor je persoonlijke ontwikkeling. Het werd een blog. En daar voegde ik deze week dit kaartje (zie hierboven) aan toe.

Ter ere van.. de lancering van ‘Het geheim van de Berghut’. Het boek van Hans & Nel, conceptdenkers, passiefanaten, verbinders en droomwaarmakers. In de uitnodiging voor de lancering stond dat je er je ‘eigen werk’ kon delen. Vandaar bovenstaand kaartje. Dat dat in de week was dat mam’s geboortedag is, maakte het extra speciaal.

Timing is everything
Tijdens de lancering kwam ik ‘te laat’. Of precies op tijd. Ik kwam binnen toen onderstaande woorden werden gesproken. Het kwam binnen. Raak. Herkenbaar.

Erger je! Want pas dan komt echte verandering op gang. Het gaat over hard werken. En dan dóórgaan. Óver grenzen gaan. Jezelf tegenkomen. Over van huis gaan en.. thuiskomen.

Je thuis voelen, en thuis zijn (werd opgedragen aan Hans & Nel)

Ik ben jullie dankbaar en ik vermoed heel veel anderen ook. Jullie zijn een voorbeeld – en het is geen sprookje, geen makkelijk verhaal. Het is hard werken, heel hard werken zelfs – je eigen grenzen verleggen en jezelf ontzettend tegenkomen.

Dit boek slaat illusies aan stukken en laat zien wat er dan overblijft: jij en je naakte zelf. Wil je jezelf leren kennen: ga iets doen waarvan je droomt en weet dat dat het uiterste van je zal vergen. Wie zei dat het leuk is om jezelf te leren kennen?

Het gaat over jezelf tegenkomen. Zo ongeveer het meest enge èn het meest gave wat je kan gebeuren. Kom je jezelf niet tegen, dan was het niet je ultieme droom – doe je dat wel, dan krijg je een extra opbrengst waar je niet om vroeg.

Die extra opbrengst is wat het leven zo bijzonder maakt, het aanboren van je ongebruikte potentieel. Je vermoedt die potentie, daar droom je van, en je bent er bang voor – je ziet het bij anderen en je bent er jaloers op.

Je verveelt je en gaat anderen vervelen, je ergert je en je wordt een ergernis voor anderen – tot je gaat doen wat goed voelt: jezelf zijn en voluit leven. Je boort een kracht aan waarnaar je verlangde, en waar je bang voor was.

Soms is het nodig om ver van huis te gaan. Weg uit het comfortabele leventje. Weg van de 13e maand, de bonus en de leasebak. Achter je laten wat je hebt opgebouwd. Omdat je wel voelt: hier ga ik mezelf niet tegenkomen.

Er is niets waar we zo naar verlangen als ons zelf. En gek genoeg zien we de ander er vaak voor aan. De ander, die ons leven compleet gaat maken. En waar je vervolgens afhankelijk van wordt. En aan gaat ergeren. Je dood ergeren.

Soms moet je die ander helemaal zat worden voor je gaat begrijpen dat je niet die ander zoekt maar jezelf. En dat je geen aandacht van die ander wilt, maar van jezelf. ‘Luister naar me! Begrijp me dan…’ Allemaal noodkreten – van jezelf.

Hans en Nel kwamen via die ergerlijke ander terecht bij zichzelf. De Berghut heeft dat proces versterkt en versneld. En hoe. Ze hebben het beschreven. Wat een moed. Gelukkig niet tot in detail. Anders had je het niet willen lezen.

Als je zoiets aangaat kun je je niet meer verstoppen. Alles komt boven. Vooral waar je geen zin in hebt. Het is onontkoombaar. En daar sta je dan. Naakt. Met al je twijfels. En kwetsbaarheid. En boosheid. En woede. En vooral machteloosheid.

En als dat allemaal tevoorschijn is gekomen, en je zelf het gevoel hebt dat er niets meer over is, dan gebeurt er iets bijzonders. In dat niets voel je iets waar je al die tijd naar verlangt hebt, en niet kon vinden. Jezelf, je eigenste zelf.

Dan ben je thuis. Thuis bij jezelf.

Deze woorden sprak André Meiresonne, voor Hans en Nel, bij de lancering van het hartverwarmende boek ‘Het geheim van de Berghut’. Het boek is v.a. 27 november a.s. hier te koop.

Ik ga. Even terug naar het hartverwarmende huis waar zowel mijn moeder als ik zijn opgegroeid. Home is where the heart is.

Fijn & warm weekend gewenst! Geniet van de kleine dingen 😉

Ik ben even stil. Zo stil.

Gepubliceerd op 23 november 2012

Geschreven door: Wendy

We schrijven over wat ons raakt, prikkelt en inspireert. Identiteitsmarketing is wat ons samenbrengt. We houden ervan mensen en merken in hun eigen kracht te zetten. En dat zichtbaar te maken.

  1. Nel schreef:

    Wat mooi, Wendy… #stil

  2. Andre Meiresonne schreef:

    en deze blog is ook hartverwarmend Wendy… dankjewel! Andre

  3. Margreet Hamans schreef:

    Lieve Wendy,
    Hier worden we toch allemaal even stil van. Blijf doorgaan met “de kleine dingen” en geniet!!!

  4. Fleur schreef:

    Ook in mijn huisje denk ik aan Annelies! Xx Fleur

  5. Dennis schreef:

    Ben er ook stil van. Weet ook even niet wat ik verder moet zeggen. Mooie woorden Wendy!

    X

    Dennis

Reageren? Vinden we leuk!

We vinden het leuk een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceren we jouw e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *