Jezelf zijn.

Jezelf zijn. Dat raakt.
Jezelf zijn is het makkelijkste wat er is. Tenminste… dat klinkt voor de hand liggend.
Helaas. Voor mij en velen met mij gaat dat soms mis.
Júist wanneer je je hebt voorgenomen ergens lekker als jezelf naartoe te gaan en te gaan staan…
Voel je aan alles dat het geforceerd gaat, dat je er met spanning in je buik of knikkende knieën staat.

Ook ik heb het soms.
Terwijl…

Mijn fijnste momenten en grootste successen ontstonden door mezelf te zijn.

In deze gaat het over een opdracht die ik vorige week ben aangegaan.
Iets wat ik superleuk vind om te doen: presenteren.
Mijn opdrachtgever en ik lijken ‘fan’ van elkaar en genieten van dezelfde dingen in het leven en werken vanuit een wederzijds blind vertrouwen. Daar gaat mijn motor harder van lopen. Mezelf zijn is zo’n kunst nog niet, bedenk ik me dan. Want dan gaat het zo lekker vanzelf.

Toch ging het mis.
Doordat ik me toch teveel aantrok van ‘omstanders’ en anderszins het managen van (vermeende?) verwachtingen van betrokkenen, een soort van nieuwe collega’s.

Tot gisteren.
Gisteren was de laatste van vier avonden op een rij die ik aan elkaar mocht praten (lees: voorzitten / presenteren) voor zalen van gemiddeld 200 plattelandsman/-vrouw per avond.
En toen ging het mis. Uh.. goed. Ja, klinkt tegenstrijdig, I know.

Maar de (Powerpoint-)presentatie begaf het.
Het geluid van de beamer (lees: video’s die we wilden tonen) werkte niet.
Dat. Soort. Dingen.
Dat wil je niet, maar het gebeurt toch. Ondanks de aanwezige speciaal ingehuurde specialist die dat soort dingen normaal juist heel eenvoudig kan verhelpen.
De zaal stroomde voller en het werd er nog iets muffer en warmer. Het eerste kopje inbegrepen koffie werd al geschonken en de koffiedame bleek onvoldoende bezetting en voorraad kopjes te hebben voor het bijschenken van een tweede kopje koffie – mijn voorstel om het ongemak voor de aanwezigen iets te verzachten.
Oké, improviseren. Kom maar op.

Ik redde me prima, mede doordat ik zelf wat ambassadeurs om me heen had verzameld in dit kwartier dat een uur leek te duren. Ambassadeurs als: mensen in de zaal, vlak vooraan, waarmee ik door dit ongemak een praatje kon maken, hopend dat in de tussentijds de technische problemen verholpen werden. Vragen of ze goede zin hadden, of ze geloof hadden in het (technische.. ja dat ook nog!) onderwerp waarover het ging en een paar ‘koetjes-en-kalfjes’ over de locatie hebben kunnen vinden/is de koffie lekker enzovoort.

Ik begon.
Zonder Powerpoint en met een zwart scherm met foutmeldingen metersgroot achter mij.
Het filmpje dat geen geluid liet horen, voorzag ik spontaan van een voiceover.
En ik bracht een anekdote in van een ondernemer die ik zelf afgelopen vrijdag (de dertiende..) had geïnterviewd voor dit zelfde project.
Kortom: ik was gedreven en ik was mezelf.

Eind van de avond werd me dit alles duidelijk.
Toen ik de knollen op had – rond een uur of 11 en op een uur afstand van mijn huis, wetende dat er thuis nog een jonge baby wacht op mijn voeding.
Terwijl de dame in kwestie me vertelde over ‘uierlapjes’ voor de koeien en het op zoveel graden wassen ervan – ze is boerin -, help in haar met het in elkaar klappen van beachflags om zo met zijn allen enigszins tegelijk huiswaarts te kunnen keren. Teamgevoel, dacht ik zo.

Tijdens dat – voor mij – steeds beter wordende teamgevoel deelt ze met me dat het improviseren me goed af ging. En lijkt zich nog enigszins te excuseren voor het volgende.

Ze kon het maar beter eerlijk zeggen. Als ik het kon waarderen. Dat het maar niet leek of ze het er alléén met anderen ‘van het team’ over had gehad. Lang verhaal kort: het kwam erop neer dat ze de eerste (paar?) avonden bedacht (en waarschijnlijk ook uitsprak aan het team – behalve mij) dat het ook wel zonder mij had gekund. Dat iemand uit het team het beter zelf had kunnen doen.

Ik praat nog kort wat met haar na over kolven, melken en dat soort dingen, bedank voor haar feedback en weet niet hoe snel ik alsnog in de auto moet kruipen.
Op weg naar mijn mannen. Eén van bijna 40 en een van – gisteren precies – 4 maand.
Daar waar ik mezelf ben.
Thuis.

PS En dan te bedenken dat ik deze opdracht heb aangenomen onder één – mezelf opgelegde – voorwaarde: ga er maar lekker jezelf zijn. Niet gelukt, althans niet volledig, kennelijk. Kennelijk voelde ik de hooggespannen teamverwachtingen haarfijn aan.

Gepubliceerd op 19 mei 2016

Geschreven door: Wendy

We schrijven over wat ons raakt, prikkelt en inspireert. Identiteitsmarketing is wat ons samenbrengt. We houden ervan mensen en merken in hun eigen kracht te zetten. En dat zichtbaar te maken.

Reageren? Vinden we leuk!

We vinden het leuk een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceren we jouw e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *