Kaders van identiteit? Lak aan!

Lak aan_Raakkracht

Wij van Raakkracht houden ons graag bezig met identiteit.
Dat dat wat je zegt, wat je denkt, wat je doet etc. met elkaar in balans is.
Als merk.
En als mens.

Zijn wie je diep van binnen bent, is vaak een flinke uitdaging.
Want het maakt je uniek en daarmee… inderdaad, anders dan alle anderen.
En juist dat is zo gaaf.
Maar dat levert velen van ons plankenkoorts op.
“Vinden ze me wel leuk als ik echt laat zien wie ik ben?”
“Wat denken ze wel niet van me?”
Etc. etc.

Dit wordt gevormd in je leven.
Het is immers een modus die er bij kinderen vaak nog niet is.
Juist dat maakt ze zo leuk en zo puur.
Toch?

Ik las onderstaand verhaal, dat me zo ontroerde dat ik het graag met jullie wil delen.
Het is een column van Henk van Straten (36): schrijver, journalist en columnist. Hij is gescheiden en vader van Diek (9) en Tobias (5). Hij schreef onderstaande in een column deze maand voor het blad ‘mama & family’.
Het gaat over identiteit en zijn wie je bent.
Doen wat je van binnen uit het liefst doet.
Dragen wat je het liefste draagt.
En je uiten zoals je van binnen uit verlangt.
Als merk.
En als mens.


Menselijk

“Mijn jongste zoontje, van 5, zit in een fase waarin hij graag nagellak draagt. Laatst waren de nagels van zijn linkerhand paars en die van zijn rechterhand blauw. Hij vindt het erg mooi. Ook wil hij graag lang haar. Net zo lang als dat van zijn moeder, zegt hij. Gisteren, bij een vriendje met een zusje, trok hij een jurkje aan.
Een paar weken geleden werden in Orlando, Amerika, 49 homoseksuele mensen vermoord door een man die het specifiek op hen had gemunt.
Ik besefte dat er vaders zijn die het recente gedrag van mijn zoontje zouden afkeuren, ontmoedigen, misschien zelfs bestraffen. Wat gebeurt er dan met zo’n kind? Al in een vroeg stadium, een vormend stadium, leert het dat er iets mis is met zijn gedrag. Dat het niet juist is, niet natuurlijk. Het is in die fase dat de kaders komen vast te liggen. De kaders van identiteit, van goed en kwaad. En stel nu dat je die gevoelens hebt, maar ze niet langer toelaat. Dan ga je die gevoelens haten. Als je twee mannen ziet zoenen, dan haat je die mannen.
Het is een beangstigend idee, dat sommigen bepaald gedrag zien als gedrag dat niet bij de mens hoort. Alsof een mens ooit iets kan zijn en doen wat niet bij de mens hoort. Dat is een tegenstrijdigheid in zichzelf; alles wat wij voelen en zijn, is menselijk. Daar onderscheid in willen aanbrengen, is het resultaat van verblinding, van de eigen angst. Want als je erkent dat de ander homoseksueel kan zijn, en dat dat erbij hoort, dan erken je dat je het zelf ook zou kunnen zijn, of je kinderen. Met andere woorden: dan moet je die werkelijkheid toelaten.
Hoe heerlijk, om mijn zoon zo te zien spelen met zijn geslachtelijke identiteit. Geen kaders, geen oordelen, geen consequenties.
En toch maak ik me zorgen. Want wat als hij inderdaad homoseksueel blijkt te zijn, of transgender, of weet ik het? Hoe zal hij zich weren, tegen de vooroordelen en de haat? Hoe zal hij zich staande houden in een wereld waarin de meerderheid hem afkeurt?
Het is om moedeloos van te worden. Alleen al het idee dat sommigen iets vinden van de liefde en de voorkeuren van de ander.
Als we elkaar dát nog niet eens gunnen, elkaar dáár nog niet eens vrij in kunnen laten, hoe gaan we elkaars verschillen dan überhaupt ooit accepteren en begrijpen?
En daarbij: waarom zijn nagellak en jurkjes alleen voor meisjes? Dat is ook maar cultureel – en dus willekeurig – bepaald. Mijn zoon heeft daar lak aan. Konden we er allemaal maar lak aan hebben. In zekere zin is de transgender de enige die dat écht durft.
Hoe dan ook, een interessante fase. Benieuwd hoe het zich ontwikkelt. We gaan het zien.”

Foto gebruikt in deze column WendyRaakt: gemaakt door Giulia Bertelli (via Unsplash)

Gepubliceerd op 22 augustus 2016

Geschreven door: Wendy (ter Bekke)

Wendy is aanjager en hoofdredacteur van Raakkracht. Branding, betekenis, bewustwording zijn de 3 B's waar ze zich voor inzet. Een pionier in de betekeniseconomie die graag verhalen deelt die het waard zijn om gedeeld te worden.

Reageren? Vinden we leuk!

We vinden het leuk een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceren we jouw e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *