Midweek mindweek #9

Woensdag is het, de week is doormidden, de kop is er al een tijdje af en het weekend staat alweer bijna voor de deur, het is maar net hoe je het bekijkt. Ik zit met de MacBook op schoot, terwijl het Nederlands elftal aan de laatste minuten is begonnen. Het gaat niet zo goed, met hen althans. Met mij gaat het als een wipwap, een trampoline of ander speelattribuut wat je maar met ups en downs kan associëren.

Vriendenteam
Drie werkdagen zitten er alweer op, al voelt het niet echt als werk. Zulke fijne mensen, het voelt soms (vaak) net als vrienden of familie. We beginnen de dag met een praatje aan de koffiebar. Met z’n allen de dag beginnen, de dag openen met een bakje Illy koffie of kruidenthee met honing.

En tuurlijk, er wordt ook gewerkt. Maar oh, oh, oh, wat hebben we een bijzondere week dit keer. Fijne klant Hans Anders namen we (ik niet, maar een groot deel van de rest wel) mee naar Deventer, voor een ‘One MORE day’. Lunchen, trendwatcher, stadstour, terrasje en de dag eindigen met wijnproeverij en kookworkshop. Grappig, ik vroeg vandaag aan Jaap wie ‘tegen’ wie moesten bij het koken. Hij grapte ‘het was geen wedstrijd, het was meer ‘samen”. Oooh ja.. oops. Daarover zo meer. Om van-de-hak-op-de-tak-blogs (dank voor de tip!) te vermijden, maak ik eerst deze dreamweek af. Voor hoelang het duurt dan, dat wel. Het is nog maar woensdag. Afijn, vandaag begonnen we met oranjekoeken, die had Katrien over van de 1e wedstrijd gaf ze eerlijk toe. En alsof er nog niet genoeg oranje kleurde, volgden.. vers-van-de-bakker oranje tompoucen. Omdat er wat te vieren was bij ons. Daarover binnenkort vast meer op ons blog. En ja hoor, nog meer bijzonderheden deze werkweek.. Morgen reis ik met Roy af naar I AM MEDIA, met sprekers van NOS, RTL en succesvolle bureaus. Thuiswedstrijd voor mij, in het mooie Roombeek. We hebben er zin in! Timing met interessante MARCOM2012 had beter gekund, maar toe maar 😉 Life’s all about making choices.

Bella Italia
Hoe tegenstrijdig is het? Ik denk aan een van de Ter Bekke’s die geëmigreerd is naar Bella Italia, aangezien ons vandaag in de familie een sterfgeval overviel.. Relativerend zeg ik maar ‘Ces’t la vie’. Toe maar.. Als een vogeltje in een mooi huisje hou ik het op enigszins veilige afstand. De wipwap kan ook doorslaan naar een kant, dus ik gooi wat gewichtjes aan de andere kant om te balanceren. Leef wel mee. Uiteraard.
Bella Italia brengt zakelijk wat moois. Morgen reist een team van ons af naar Sardinië. Voor een shoot. Met knappe meiden en jongens, een styliste, fotograaf en ‘wij’. Om mooie momenten vast te leggen. En vooral: over te brengen.

Raak
De opmerking van Jaap was raak. Het is geen wedstrijdje. Dat zijn woorden die ik vaker gehoord heb. Het is geen wedstrijd, het is een avontuur. Het gaat niet om gelijk hebben of krijgen, maar om jezelf kunnen zijn. Te mogen vinden wat je vindt, doen wat goed voelt, op je bek te durven gaan (au!) en te rennen, vallen en een keer vaker op te staan.

To blog or not to blog?
Wat me brengt op deze week na de schrijfweek. What to do? To blog or not to blog? To sleep or nog to sleep? Te delen of voor mezelf te houden?

Moe van enorme indrukken zat ik zondagavond klaar om toch te bloggen. 11 uur ’s avonds en 2 uur later was ik nog aan het stoeien. Zoeken naar de juiste flow, de juiste woorden. Het was niet ‘mij’, het was te negatief en voelt niet goed bij me. Ik weet het, het is dubbelhartig (mooier woord dan hypocriet) om alleen naar de positieve dingen te kijken. Maar die brengen mijn wipwap wat meer in balans. Yin en yang, I know…

Uiteindelijk heb ik hem toch naar de prullenbak verwezen. Niet goed genoeg. Niet mij. Niet fijn. Maar ik was bang.. bang dat dit het begin van het einde was. Van uitstel komt afstel, dat soort dingen.

Maar ja wordt maya
Woorden als ‘maar’ en ‘kan niet’ vermijd ik het liefst. Omdat wat je zegt invloed heeft op wat je doet, voelt etc. Zie hier maar.  Gisteren bij yoga vertelden ze over maya’s. Het klinkt me in de oren als ‘maar ja’s’…
Bij de maya’s ging het over vertrouwen in jezelf, eigenwijs durven zijn tot het tegendeel is bewezen omdat je intuïtie je niet vaak in de steek laat. Opgeven is er dus niet bij. En niet nodig. Want ik werd blij van wederom fijne reacties op mijn blog en mijn schrijfstijl. Een van de dames stond vol met tranen naast me. Het lezen van mijn blogs had haar opener gemaakt, gezorgd dat emoties bovenkomen die er mogen zijn. Mensen hebben me aangeraakt die dat normaal nooit doen (begrijp me niet verkeerd, het is een sympathieke aanraking, soort bevestiging dat het oke is en fijn was om te lezen/delen), delen hun flow (ups en downs!) en zijn opener. Gaan ook mee in mijn enthousiasme en dragen bij aan succes. Want delen is aanstekelijk. Nadat ik van 2 gave bladen/blogs te horen heb gekregen dat er kansen liggen voor mij zorgde 1 berichtje voor de wipwap die doorsloeg naar de andere kant.. Of ik toch niet gestopt was met mijn blogs, ze waren verslavend.

Wat schrijven zegt
Hoe fijn is dat? Met een rood wijntje naast me bedenk ik me nog een keer. Verwonder me weer. *slok*
Ik pak er een Pickwick-theezakjes-hoesje bij. Die gebruik ik wel eens – uitgeklapt – als notitieblaadje, bij gebrek aan beter of omdat ik het gewoon leuk vind, de gelegenheid zich voordoet. Ik zat met Jan vandaag. Te filosoferen over klanten, projecten, de schrijfweek en .. wat schrijven zegt.
We deelden mijn dilemma ‘to blog or not to blog’. “Schrijf je omdat je wat te zeggen hebt of om gehoord te willen worden?”. We wisselden gedachten over voor wie je schrijft, wat je schrijft en bovenal: waarom. De vraag ‘voor wie’ was zo beantwoord. Richt je niet op het resultaat (aantal lezers, reacties, complimenten). Wat je zegt of schrijft moet los staan van het resultaat. Het zeggen zelf = jouw stem. Als je intrinsiek iets wil zeggen, boeit het. Is het echt. Is het authentiek, puur.

Flow
Ik vertelde over de flow die ik in de schrijfweek heb gevoeld, op het moment dat mijn vingertoppen in de late uurtjes de toetsen raakten. Een paar tikken waren genoeg om een glimlach op mijn gezicht te toveren, de woorden rolden vanzelf mijn beeldscherm op.

Het intrinsieke schrijven, schrijven omdat je het kwijt wil, vellen die wit zijn wilt kleuren, dat is mijn manier. Mijn flow. Mijn natural flow. “Het zeggen zelf = jouw stem” gaat als een mantra nog een keer door mijn hoofd. Gedachten zijn krachten (maya) en het is tijd dat de kracht van woorden de buiging krijgt die ze verdient. Op deze dag dat mijn oom overleed en zijn dochter met woorden kracht vond om dit te delen. En diezelfde woorden zorgden dat ze gesteund kan worden. Er weer gedeeld kan worden. Wat een mooi moment! Hulde!

Kortom: mijn midweek was een mindweek. Overdenkingen, experimenten, nieuwe ontdekkingen, emoties, wipwap en … klaar voor de speeltuin. Hoe tegenstrijdig het wellicht kan lijken. Ik vergelijk het met de onbevangenheid van kinderen. Die verliezen draagbaar maken, relativeren op hun voorhoofd hebben staan en durven. Durven te spelen. Te vallen. Te gaan. En op te staan.

Wie volgt? Daag jezelf uit. Speel. Life begins at the end of your comfort zone.

Gepubliceerd op 13 juni 2012

Geschreven door: Wendy (ter Bekke)

Wendy is aanjager en hoofdredacteur van Raakkracht. Branding, betekenis, bewustwording zijn de 3 B's waar ze zich voor inzet. Een pionier in de betekeniseconomie die graag verhalen deelt die het waard zijn om gedeeld te worden.

  1. Fleur schreef:

    Heeft mij weer vermaakt en geraakt! Xx

Reageren? Vinden we leuk!

We vinden het leuk een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceren we jouw e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *