Warme melk met honing, punt uit.

Warme melk met honing, is wat mijn moeder vroeger voor me maakte. Vroeger, toen ik zelf nog geen moeder was en niet doorhad hoe lief en fijn het was. Die moeder. Die melk (en juist wél met honing). Die momenten.

Door de inleiding worden al snel een paar dingen duidelijk: a. Ik vind warme melk met honing lekker. b. Mijn moeder leeft niet meer. c. Ik ben inmiddels zelf ook moeder geworden. En ik voeg er zelf d aan toe, maar dat kun jij ook niet weten: ik heb het as we speak naast me staan op mijn nachtkastje. De smaakcombi van warme melk mét honing nog op mijn tong en mijn lippen nog enigszins verwarmd, typ ik gestaag en vooral met een warm hart verder.

Het is niet zozeer dat ik het zó lekker vindt, laat staan dat ik het zó vaak drink. Integendeel zelfs. Maar vanavond had ik een pittig moment. En even bleek het de druppel op een emmer die al een paar jaren best vol staat te zijn. En ineens…. met de hand op mijn hart en een flinke ademteug verder… ‘voelde’ ik weer. Was ik even uit mijn hoofd, stond de bij mij bijna fulltime (en ik bedoel niet 36 u p/wk, maar echt fulltime) aanstaande vuurtoren in mijn hoofd uit. Even geen checklists (en, believe me, dat zijn er nog een aantal…. dit zegt overigens niets over mijn werkdruk, efficiency of effectiviteit). En direct voelde ik toen: warme melk met honing! En bloggen! En het liefst ook in die combi. Here I am…

Vandaag, op vaderdag… typisch dat ik juist op deze dag over mijn moeder denk, voel en schrijf…, was ik bij het kerkhof. Ja, volg je het nog? Want - helaas - ligt ook mijn vader daar begraven. Daar was ik met Morris en ik schrok me dood (...) bij het realiseren van de sterfdatum van mijn moeder. F*cking 18 december 2011. 2011!! Hoe. Lang. Kan. Het. Geleden. Zijn.
Ongelofelijk, als een klap in mijn gezicht. Maar liefst zeven levensvolle jaren zonder mijn moeder in mijn midden. Zonder die altijd-er-voor-me-zijnde moeder. Thee, chippies, iets lekkers bij de koffie, áltijd een bordje voor me klaar. En dus… inderdaad, warme melk. Hoe is het mogelijk dat het leven zo voorbij raast, dat ondanks genoeg life events in 37 lentes de tijd dan in een keer stil lijkt te staan?

Sta je daar met je goeie gedrag met plantjes en kaarsjes voor vaderdag. En als Morris dan met zijn schattige tweejarige stemmetjes zoiets zegt als ‘boemetjes bengen bij opa fans en oma lies’ ben ik blij en ontroerd dat hij niet doorvraagt. Dat hij daar gewoon ‘is’ en niet vraagt ‘opa en oma nou?’.

Dat dus. Dat is liefde. Dat is een prachtige papa in spé. Ooit 🙂
Dank mam, dat je me weer aan het Wendy Raakt-bloggen hebt gebracht. Ik ga het vaker nemen en juist mét honing. Omdat juist díe combinatie me doet denken aan wat moeders hun kinderen gunnen (en je - lees: ik - dus ook jezelf zou mogen gunnen). Punt uit.

Fotocredit: Marion Michele on Unsplash

Over Wendy Raakt

Wendy begon met bloggen in 2012. Van zielenroerselen vanaf de Berghut tot een flirtreeks voor VROUW van Telegraaf, de meestgehoorde reactie was: Raak. Vandaar zo nu en dan ook te lezen op Raakkracht. Deze biografische flashback zorgde er voor het eerst sinds lange tijd weer voor dat ze - op persoonlijke titel - aan het bloggen sloeg. 

Gepubliceerd op 17 juni 2018

Geschreven door: Wendy

We schrijven over wat ons raakt, prikkelt en inspireert. Identiteitsmarketing is wat ons samenbrengt. We houden ervan mensen en merken in hun eigen kracht te zetten. En dat zichtbaar te maken.

Reageren? Vinden we leuk!

We vinden het leuk een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceren we jouw e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *