Plankenkoorts

Masker af

Het is vrijdag (te) vroeg in de ochtend. Om 4:44 uur besluit ik maar op te staan, na al een lange tijd liggen woelen in bed. Voelt als volle maan ofzo, maar dat het is niet, weet ik. Tientallen kleine verhaaltjes in mijn hoofd (droom?) ten spijt, het échte slapen wil niet zo lukken deze nacht.

De laatste tijd heb ik veelvuldig aan schrijven… gedacht.
Ja, je leest het goed: gedacht.
Denken aan schrijven.
Klinkt als een buitenschilder die plannen maakt om óóit weer aan de slag te gaan.
Schrijven voor opdrachtgevers doe ik wel. En vind ik heerlijk, nog steeds.
Maar bloggen dan?
Dat bleef uit.
Althans… het bloggen voor ‚mezelf’, beter gezegd: onder mijn eigen naam (want voor een opdrachtgever mocht ik onlangs een blog uitbrengen, die tweemaandelijks zal verschijnen, dat wel).

Eigen naam… en faam.
En daar zit ‘m nu juist de crux.
Want nu ik een eigen bedrijf run en wederom (het went, zou je denken) privé het nodige heb meegemaakt, blijf ik het weer een uitdaging vinden: bloggen.
Want in mijn geval is bloggen per definitie persoonlijk. Het komt namelijk recht uit mijn hart.

Ja, nou en?
De ‚fans’ hoor ik denken: “Nou en? Daar gáát het nou toch juist om? Dat is toch juist wat zo bindt… raakt…?!”.

Klopt.
En toch blijft het eng.
Telkens weer voel ik plankenkoorts.

Ook nu, in alle vroegte op de 17e juli 2015, na al jarenlang met volle overgave zóveel rake blogs te hebben geschreven en gedeeld.

Wanneer ik opdrachtgevers vraag wat ze ervan vinden, zijn ze verbaasd over mijn twijfel en vraag.
„Juist daarom” hebben we de band met je. „Juist daarom” weten we dat je zo mooi kan schrijven en mag je dat ook voor ons doen. „Juist daarom” ben je anders dan anders en zo onderscheidend.
“Laat de rest maar denken.”

En juist dat laatste blijft voor mij een les, iedere keer weer.
Anders zijn. Durven blootstellen. Kwetsbaar opstellen door persoonlijke blogs. Door het delen van je persoonlijke ervaringen, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Terwijl ik dit schrijf, spreek ik mezelf kritisch toe: „We blíjven toch niet bezig? We hoeven je toch niet keer-op-keer te overtuigen dat je wél jezelf mag zijn? Wél vanuit je hart „moet” (ja, je móet ;-)… misschien helpt dat) schrijven. Júist omdat dát de rake kracht is waar je bedrijf zelfs naar is vernoemd?

BAM. Here we are. Back on track.
Just begin.
I just did.

Arms wide open // open arms // weg met plankenkoorts #raakkracht

Gepubliceerd op 17 juli 2015

Geschreven door: Wendy (ter Bekke)

Wendy is aanjager en hoofdredacteur van Raakkracht. Branding, betekenis, bewustwording zijn de 3 B's waar ze zich voor inzet. Een pionier in de betekeniseconomie die graag verhalen deelt die het waard zijn om gedeeld te worden.

  1. Linda schreef:

    Prachtig verwoord Wendy. En zo waar. Je grootste talent is voor anderen net zo vanzelfsprekend als dat het voor jou moeilijk te geloven is. En als dat zo is, weet je dat je goed zit.

    Ga zo door Wendy! Dit is jouw talent. Fijn dat je er weer bent

    1. Tekst door: Wendy ter Bekke, dame met raakkracht schreef:

      Thanks Linda!!!

Reageren? Vinden we leuk!

We vinden het leuk een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceren we jouw e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *