Verbonden in quarantaine

“Alles staat met elkaar in verbinding, alles.”, zegt mijn moeder al sinds ik me kan herinneren. Iets met het universum, de planeet en wij, ‘de mens’. Ik vond deze uitspraak en de daarbij horende uitleg (ook al sinds ik me kan herinneren) vrij zweverig. En je weet, van zweverigheid wil diezelfde ‘mens’ niks weten. Waarom eigenlijk niet? Inmiddels, na niet alleen een spirituele, maar ook een wetenschappelijke en filosofische uitleg is die verbondenheid voor mij ineens helder (of op z’n minst een beetje meer helder) geworden. De reden? Een crisis.

Veiligheidsutopie

Als je alles relatief goed voor elkaar hebt, is de angst om die zekerheid te verliezen des te groter. Nederlanders verzekeren zich een ongeluk en hebben tegelijkertijd hun zaakjes beter voor elkaar dan wie dan ook. Diezelfde zekerheid zorgt ook voor een vanzelfsprekendheid. De vanzelfsprekendheid dat onze levens gaan zoals wij dat willen, en we daar zelf grote invloed op hebben. Het virus gooit nu zonder pardon roet in onze aardappelen (en rijst, en pasta).

Overgave

Ineens zijn we overgeleverd. Aan een virus dat binnen een paar weken werd uitgeroepen tot crisis. Al een paar eeuwen bestempelen we onszelf als individuen. Het individu dat boven de natuur staat. Daar waar onze technische vooruitgang ons steeds meer onafhankelijk maakte van de natuur, laat deze crisis ons zien hoe afhankelijk en verbonden we - eigenlijk - zijn. Met elkaar, de natuur en de planeet. We worden teruggefloten door bacteriën, ontstaan in onszelf, verspreid door onszelf (CIA complottheorieën buiten beschouwing latend), en aan onszelf. Verdeeld over en via onze eigen planeet. We zijn afhankelijk. We moeten omschakelen. Terugschakelen. En hoe vervelend (maar nodig) ook: afstand nemen. Van elkaar, maar ook van de situatie. Van een afstand biedt deze crisis een mogelijkheid om na te denken over wie we zijn, en wat we anders zouden kunnen doen, zegt Leon Heuts, die me met zijn artikel aan het denken zette. Hopelijk is dit een kruispunt. 

Laten we inderdaad nadenken. Wie zijn we, en hoe kunnen dingen structureel anders. Minder voor jezelf, meer voor ons samen. We blijken niet alleen met een virus verbonden, maar ook met elkaar. Blijf thuis, neem afstand, kom even tot jezelf en bezin. En ook: als je in de positie bent; help en support die ander.

Gepubliceerd op 17 maart 2020

Geschreven door: Kris

Ik ben Kris (Mollink). Teken, denk, ontwerp en 'festival' (is dat een werkwoord? bij deze) graag. Rij een oldtime MINI. Ben actiever op Instagram dan op Facebook. En ben art-director bij Raakkracht.

Reageren? Vinden we leuk!

We vinden het leuk een reactie van je te ontvangen. Uiteraard publiceren we jouw e-mailadres niet online.
PS Velden gemarkeerd met * graag even invullen, thanks!